گیریم که ایران واقعا به انرژی گرانقیمت هستهای نیاز داشته باشد -- که البته در شرایطی که نقت اینقدر گران شده و ایران هم ذخایر برزگ و کشفنشده دارد، ادعایی گزاف است.
ولی وقتی بیست سال پیش اتحاد شوروی با آن همه عظمت و دقت و دانش فنیاش نتوانست امنیت یکی زا نیروگاههای اتمیاش را به نام چرنوببل تامین کند، چه انتظاری است از حکومت ایران؟
وقتی حکومت ناکارای ایران نمیتواند جان شهورندانش را در مسایل سادهتری مانند آلودگی هوا، تصادفات جادهای، وامنیت پرواز حفظ کند، از کجا معلوم که فلان نیروگاه اتمی در فلان شهر مرکزی ایران یک دفعه منفجر نشود و بلایی که سر مردم چرنوبیل آمده سر هزاران نفر از زن و مرد و بچهی ایرانی نیفتد؟
شوخی نیست. دیروز یا پریروز سالگرد بیستسالگی حادثهی چرنوبیل بود و کسانی که مرتب از روی شکمشان حق مسلمشان را جار میزنند بد نیست بروند و بخوانند چنین حادثهای چه عواقب وحشتناک و طولانیای دارد.