من الان در یک کافه در محلهی زمالک قاهره نشستهام که خیلی شیک برای خودش اینترنت بیسیم مجانی دارد. باورتان میشود؟ خود کافیشاپش تقریبا مثل تهران است، شاید حتی یک کمی زشتتر. (موزیکش هم واقعا کوثری است:سلین دیون، بوچلی، ایگلز، و...) ولی مثل اینکه جای هنرمندهای پولدار و خارجیهاست. چون این محلهی زمالک مثل یک شبه جزیره است و خیلی سرسبزتر از جاهای دیگر قاهره. بیشتر سفارتخانهها اینجایند و کلا مثلا منطقهی شیکی است. چیزی توی مایههای خیابان فرشتهی خودمان، ولی خب. فرشتهی تمیز و شیک و قشنگ با آن همه آپارتمانهای مجلل و گرانقیمتش تومنی هفت صنار با زمالک قاهره فرق دارد.
وقت ندارم الان زیاد بنویسم دربارهی اینجا. ولی خیلی جای جالب و هیجانانگیزی است. بیخود نیست اینهمه خارجی، بخصوص آمریکایی، اینجا زندگی و کار میکنند یا درس میخوانند و اینها.
امیدوارم باز هم فرصت کنم چیزی بنویسم. ولی این اینترنت بیسیمشان بیرودربایستی تنها چیزی است که پوز تهران را زده است. بابا بجنبید، خیلی ضایع است تهران در هیچ زمینهای از قاهره عقب باشد. راستی، اسم کافه اینشتین است و با اینکه از آن عکس گرفتهام حوصله ندارم عکسها را بفرستم. تابستان است و تنبلی و لپتاپ کند و پیر.