این کمپین یک میلیون امضا برای رفع تبعیض از زنان خیلی کار جالبی است. هرچند که من اصولا با فمینیستهای سکولار که نمیتوانند از پارادیم مدرنیزم (که اجازهی تلفیق مذهب و حقوق بشر را نمیدهد) پا به پاردایم پستمدرن (که اجازهی تلفیق و برداشتهای گوناگون از حقوق بشر و مفاهیم تازهی دیگر) بگذارند مخالفم.
ولی به نظرم این خانمهای باحال که دارند کارهای به این جالبی و مفیدی میکنند، دارند به شکل ناجوری وارد بازی آمریکاییهای طرفدار براندازی بدون خشونت میشوند. این خیلی حیف است.
مثلا ببینید که چقدر بیملاحظه یکیشان با وبسایت گذار که اصلا توسط یک بنیاد نومحافظهکار آمریکایی که کار اصلیاش همین آموزش و کمک به برندازی بدون خشونت در کشورهایی است که با آمریکا خوب نیستند، مصاحبهی اختصاصی کرده است. حالا صرف مصاحبه مهم نیست. ولی اینکه قبول کردهاند چنین پروزهی بدنامی، که همکاری با آن طبیعتا از دید حکومت ایران یک تهدید امنیتی به حساب میآید، رسما برای آنها تبلیغ کند خیلی اشتباه بزرگی است.
این جور بیاحتیاطیها خیلی آسان میتواند به این منجر شود که حکومت آنها را به عنوان تهدید امنیتی ببیند و جلوی کارهای خوب دیگرشان را هم بگیرد.
مگر اینکه اصولا تن خودشان هم بخارد و مثل خیلیهای دیگر عمدا سروصدا کنند تا به دردسر بیفتند و بعد پناهندگی بگیرند و از مزایای بیزنس جهانی حقوقبشر برخوردار شوند.
چون راستش را بخواهید این خانمها میتوانند از همان روشهای شادی صدری استفاده کنند و خیلی موثرتر هم باشند. ولی اصرارشان بر این جور کارهای حساسیت برانگیز و جنجالی گاهی آدم را به شک میاندازد که واقعا هدف اصلی این خانمها، با این برداشت عقبافتادهشان از فمینیزم که مال سی، چهل سال پیش است، چیست؟