تنها یک توجیه میتوانم برای شرکت آدمهایی مثل شادی صدر و محبوبه عباسقلیپور در اجتماع جلوی دادگاه انقلاب پیدا کنم:
از چندوقت پیش معلوم نیست چه کسی توی سر این خانمهای عزیز انداخته که کسانی میخواهند بین این دو گروه سکولار و اصلاحطلب فعال زن اختلاف بیندازند و از این راه تیشه به ریشهی اصل جنبش زنان ایران بزنند.
از آن موقع به این طرف، فشار زیادی بخصوص روی زنان اصلاحطلب آمده است که خودشان را با سکولارها متحد نشان بدهند و نه تنها هرجور اختلافی را رد کنند، بلکه اصلا وجود این انشعاب را هم منکر شوند.
البته بیچارهها بخاطر اینکه با مشارکتیها رابطهی نزدیکی دارند زیر این اتهام هم هستند که نفوذی جمهوری اسلامیاند و در واقع برای این درست شدهاند که رژیم خودش را از شر جنبش مزاحم زنان خلاص کند. این هم دلیلی مضاعف برای اینکه مجبور باشند برای رد این اتهام حتی بیشتر از سکولارها ریسک کنند و مرزبندیشان را با هستهی محافظهکار قدرت نشان بدهند.
برای همین است که به نظرم آدمی مثل شادی صدر یا محبوبه عباسقلیزاده که مشغول زمینهسازی برای نوشتن منشور زنان ایرانی اند، میروند جلوی دادگاه انقلاب جمع میشوند تا به دادگاهی شدن دوستانشان که بیشتر هم از جنبش سکولار هستند اعتراض کنند. برای اینکه نشان دهند که با رقبایشان از جنبش سکولار هیچ مشکلی ندارند و همه در یک تیم هستند. و همین ابراز همبستگی باعث دردسرشان شده است.
وگرنه شادی صدر کجا و اعتراضهای خیابانی هخایی کجا.