آرش (احمد) نراقی، نویسندهی سابق مجلهی کیان، در مقالهای که چند وقت پیش در «روز» منتشر کرده است، با زبانی مبهم و کد شده، عملا آمریکا را از نظر اخلاقی مجاز به حملهی نظامی به ایران دانسته است. جالب اینکه فرقی هم بین دستیابی به سلاح اتمی یا دستیابی به توانایی تولید آن یا داشتن نیت تولید آن قایل نشده است و صریحا گفته است که آمریکا حق دارد برای «جلوگیری از دستیابی» سایر کشورها به سلاح اتمی به آنها حملهی نظامی کند. حتی نگفته است که آمریکا حق دارد «پس از دستیابی» سایر کشورها به آنها حمله کند. این دقیقا منطق بوش برای حمله به عراق بود:
بنابراين، براي مبارزه با خطر فاجعه سلاحهاي هسته اي بايد دو استراتژي همزمان را در پيش گرفت: اوّل آنکه، کشورهاي صاحب قدرت هسته اي را به محدود کردن و نهايتاً محو سلاحهاي هسته اي تشويق کرد؛ و دوّم آنکه، از گسترش تکنولوژي مربوط به سلاحهاي هسته اي پيشگيري نمود و اجازه نداد که کشورهاي تازه اي به اين اردو بپيوندند.
البته در اينجا دو پرسش مهم مطرح مي شود: (الف) آيا دولتهايي که خود صاحب سلاحهاي هسته اي هستند حق دارند مانع دستيابي کشورهاي ديگر به آن سلاحها شوند؟ (ب) آيا دولتهايي که خود صاحب سلاحهاي هسته اي هستند حق دارند براي آنکه مانع دستيابي ساير کشورها به اين سلاحها شوند، در صورت لزوم از نيروي نظامي (غير هسته اي) استفاده کنند؟
به نظر مي رسد که پاسخ به هر دو پرسش مثبت باشد مشروط بر آنکه دولتهاي صاحب سلاحهاي هسته اي پيشاپيش فعالانه به سوي امحاء سلاحهاي هسته اي خود گام برداشته باشند. خصوصاً در اين ميان جامعه جهاني بايد نسبت به دولتهايي که به تعبير جان راولز "سرکش" يا "ياغي" بشمار مي آيند حساسيت مضاعف نشان دهد. دولت "سرکش" مطابق تعريف راولز دولتي است که دو ويژگي مهم دارد: اولاً- به نحو گسترده و سيستماتيک حقوق اساسي شهروندان خود را نقض مي کند؛ و ثانياً- در قبال دولتهاي ديگر رويکردي تهاجمي از خود نشان مي دهد. دستيابي اين گونه دولتها به سلاحهاي هسته اي مي تواند زمينه بروز فاجعه اي اخلاقي يا انساني را فراهم آورد.
ببینید، مساله این نیست که چرا «روز» دیدگاهی مخالف من یا شما منتشر کرده است. این حق هر کسی است که نظرش را هر چه که هست منتشر کند. ولی اگر آدم ادعای روزنامهنگاری بیطرف و مستقل و عادلانه دارد باید اجازه دهد دیدگاههای متفاوت هم مطرح شوند. ولی شما کی سراغ دارید که «روز» یک مقاله در دفاع از دستیابی ایرانی به انرژی اتمی یا حتی توجیه دستیابیاش به سلاح اتمی منتشر کرده باشد؟ هرچه هست دقیقا منطبق با مواضع رسمی آمریکا در قبال ایران است و از همین جهت جمهوری اسلامی حق دارد شک کند که نکند ۷۳۰ هزار یورو بودجهی «روز» را در واقع آمریکا از طریق یک موسسهی موجه هلندی تامین کرده است.
قسم حضرت عباس «روز» را برای مخالفتش با حملهی نظامی باور کنیم یا دم خروسی را که از نوشتهی مطول و پیچیدهنمای آرش نراقی برای توجیه اخلاقی حملهی نظامی به ایران بیرون آمده است؟