داشتم میزگرد صدای آمریکا را میدیدم دربارهی مذاکرات مستقیم ایران و آمریکا با شرکت شهریار آهی و ناصر محمدی و علیرضا حقیقی.
اولا که خوشحال شدم که دیدم با آوردن علیرضا حقیقی در برنامه لااقل یک تفاوت دیدگاهی در برنامههای جمشید چالنگی که میهمانانش همیشه با او و همدیگر موافقند و همیدیگر را تایید میکنند پیش آمده است. بالاخره یک هیجانی در برنامه تولید میشود و شاید بخاطر آن چهار نفر در تهران هم آن را ببینند.
ولی راستش یک کشف دیگر هم کردم. و آن هم این بود که جمشید چالنگی وقتی با حقیقی حرف میزد معلوم شد آن قدر هم که فکر میکردم روزنامهنگار بیخاصیتی نیست. چون حقیقی را به چالش میگرفت و از او برای حرفها و تحلیلهایش سند و پایه میخواست، یعنی دقیقا کاری که چالنگی هرگز با میهمانان معمول صدای آمریکا که همه با هم در دشمنی کورشان با جمهوری اسلامی و نگاه سیاهشان به آن مشترکاند، نمیکند.
آدم با خودش میگوید پس این چالنگی چالشگر که علیرضا حقیقی را دم به دقیقه میچالد (خیلی وقتهای هم با سوالهای بچگانه و لجوجانه)، پس چرا وقتی آهی و افشاری و سازگارا و دیگر اعضای گروه «همبستگی ایران» حرف میزنند، ساکت مینشیند و ادعاهای صدمن یک غازشان را مرتب تایید میکند.
بنابراین فکر کنم از نظر حرفهای و مخاطب به نفع صدای آمریکا است که سعی کند ماهی یک بار هم که شده در برنامههایش یک میهمانان بیاورد که آقای چالنگی بتواند کمی خودش را نشان بدهد.