یکی از مشکلات بزرگ جمهوری اسلامی این است که بخش بزرگی از نخبگانش به دلایل گوناگون اصولا باور ندارند که حقوق بشر و دموکراسی برای آمریکا و اروپا فقط بهانههایی برای گسترش هژمونیشان در دنیا است.
رسانهها و سیستم آموزشی ایران نتوانسته واقعیت ماجرا را برای جوانان دانشجو و دانشآموز ایرانی توضیح دهد که اگر ایران دموکراتیکترین و سکولارترین و حقوقبشردوست ترین کشور دنیا هم بود باز هم آمریکا آن را بزرگترین تهدید دنیا میدانست و دنبال هر بهانهای میگشت تا آن را سرنگون کند.
توضیحش اصلا سخت نیست، ولی حساس است. بجای تکیهی زیاد روی دخالتهای آمریکا در خاورمیانه، باید در کتابهای تاریخ دبیرستان و دانشگاه مطالبی را به نقل از خود آمریکاییها دربارهی سیاست آمریکا در آمریکای جنوبی توضیح داد. سیاستهایی که از زمان وودرو ویلسون (ریس جمهور آمریکا در اوایل قرن بیستم) در هايیتی و کوبا و مکزیک و نیکاراگوا و پاناما برای سرنگون کردن حکومتهای مستقل شروع شد و هنوز هم درمورد کوبا و ونزوئلا با تمام قدرت اجرا میشود.
جمهوری اسلامی بخاطر ترس از کمونیسم زیاد حرفی از فجایع آمریکا در آمریکای جنوبی نمیزند و در نتیجه جوانان بعد از انقلاب خیلی کم دربارهی اینها میدانند تا دربارهی دخالتهای آمریکا در خاورمیانه.
ولی باید رسانهها و سیستم آموزشی جمهوری اسلامی شروع کنند (به دور از زبان پروپاگاندا) بطور ویژه دربارهی تاریخچهی انقلاب کوبا و تلاش مداوم رییسجمهورهای دموکرات یا جمهوریخواه آمریکا (که در سیاست خارجی واقعا هیچ فرقی با هم ندارند) برای سرنگون کردن این حکومت مستقل توضیح دهند.
دارم کتاب «هژمونی و بقا» (Hegemony and Survival) چامسکی را میخوانم که واقعا خیلی خوب تمام این مسایل را مستند کرده. این کتاب و کتابهایش مشابه باید ترجمه شوند و کل آنها یا بخشیهایی از آن در کتابهای درسی ایران گنجانده شوند.
فاجعه است که نخبگان ایران هرچیز که راجع به دخالت آمریکا میشنوند تئوری توطئه و پروپاگاندای جمهوری اسلامی میدانند و این همه واقعیت موجود را دربارهی آمریکا نمیبینند.
جمهوری اسلامی باید شرمسار باشد که رهبر سابق جنبش دانشجوییاش الان در واشنگتن نشسته و غیر مستقیم از وزارت خارجهی آمریکا حقوق میگیرد تا به بزرگترین دشمن مردمش مشاوره برای سرنگون کردن آن بدهد.
جوانی مثل علی افشاری نشانهی یک شکست بزرگ رسانهای و آموزشی در جمهوری اسلامی است و بهترین دلیل است که جمهوری اسلامی باید سیاستهای رسانهای آموزشیاش را از اساس تغییر دهد.