بیبی.سی فارسی در گزارشی درباره دو مرد کرد آورده که : «این دو روزنامه نگار بر اساس اتهامات مطبوعاتی محاکمه نشده اند، بلکه بنابر اتهاماتی همچون انتقال سلاح و مهمات و مشخصات پایگاههای نظامی به گروههای مخالف جمهوری اسلامی، به جرم جاسوسی و اقدام علیه امنیت ملی به اعدام محکوم شده اند.»
بعد هم اضافه کرده که «در حکمی که دادگاه انقلاب مریوان در استان کردستان ایران علیه عدنان حسن پور و عبدالواحد بوتیمار داده، از آنان با عنوان "محارب" یاد شده، یعنی کسی که علیه حکومت اسلامی دست به اسلحه ببرد.»
ولی آن وقت باز هم تیتر مطلب را زده «اعتراض فرانسه به حکم اعدام دو روزنامه نگار کرد» و هر وقت هم میخواهد از این دو نفر یاد کند آنها را روزنامهنگار میخواند.
این واقعا یعنی بیعدالتی و بیدقتی در روزنامهنگاری. چون وقتی میگوید دو روزنامهنگار محکوم به اعدام شدند، تلویحا دارد حکمشان را به شغل روزنامهنگاریشان ربط میدهد. در صورتی که خودش در متن مطلب آورده که جرم این افراد به هیچ وجه به فعالیتهای مطبوعاتیشان ربط نداشته.
این کار شبیه آن است که مثلا در نروژ یک ریپیست (متجاوز به عنف) را دستگیر و محکوم کنند، ولی چون طرف در کیفش یک دوربین هم داشته یا اصلا شغلش هم عکاسی بوده، بگویند که «عکاس نروژی به زندان ابد محکوم شد»، بجای اینکه بگویند «متجاوز نروژی به حبس ابد محکوم شد.»
حالا باز بی.بی.سی فارسی خوب است، خبر انگلیسی بی.بی.سی این موضوع اصلا نمیگوید که جرم این افراد هیچ ربطی به روزنامهنگاریشان نداشته است (الان آن را اضافه کردهاند، ولی نسخهی ذخیره شده را ببینید). البته من هر در این باره در وبلاگم نوشتم و همینطور به کس که در اتاق خبر بی.بی.سی میشناختم ایمیل زدم. ولی شما هم برای محکم کاری بد نیست به این نشانی ایمیل بزنید و اعتراض کنید:
the.editors@bbc.co.uk
البته باز هم ماجرا، حداقل در خبر بی.بی.سی انگلیسی، از سازمان بیاعتبار «خبرنگاران بدون مرز» و کینههای شخصی مسوول بخش ایران آن، یعنی آقای رضا معینی، آب میخورد که بخاطر بلایی که جمهوری اسلامی در سالهای اول انقلاب سرش آورده است نمیتواند کارش را بیطرفانه و دور از احساسات شخصیاش انجام دهد و همیشه در آن نوعی بدجنسی و بیدقتی سهوی و عمدی به چشم میخورد.
بدتر از همه اینکه این آقا تنها ایرانیای است که در تمام دفتر این سازمان در پاریس به فارسی بلد است بخواند و بنویسد و در نتیجه هر چیزی بگوید بقیه هم بخاطر اعتمادشان به او قبول میکنند و هیچکس انگار مطالب او را کنترل نمیکند.
یک نمونهی دیگر از این کینهورزی «خبرنگاران بدون مرز» کل ماجرای آرش سیگارچی بود که من در گاردین دربارهی آن نوشتم و نمیدانم بالاخره اثر کرد یا نه.
اصولا «خبرنگاران بدون مرز» مدتی است بخاطر رفتار دوگانهاش در برخورد با متحدان آمریکا (مثل مکزیک و کلمبیا و عربستان و پاکستان و امارات) و غیر متحدان آن (کوبا و ایران و ونزوئلا و تازگی هم روسیه) اعتبارش را از دست داده است و دیگر در همین فرانسه هم کسی زیاد جدیاش نمیگیرد.
بخصوص اینکه معلوم شده که (به عنوان یک موسسه غیر دولتی) مقدار زیادی از بودجهاش را از وزارت خارجه فرانسه میگیرد و نیز روابط مالی مشکوکی نیز با NED پیدا کرده است و مدیرش هم با کوباییهای ضد کاستروی فلوریدانشین (چیزی شبیه به لوسانجلسیهای ضد جمهوری اسلامی) تماس نزدیکی پیدا کرده است.