کشف موسیقی جدید من، به کمک یک دوست، «فت فردیز دراپ» (Fat Freddy's Drop) است.
ترکیبی از سبکهای جز، رگه و سول، و نیز صداها و ضربهای الکترونیک در کنار یک گروه نقلی از سازهای برنجی و البته صدای نرم و رومانتیک خوانندهاش، یک حس تابستانی عجیب به موسیقی این گروه نیوزیلندی داده است.
»» یکی از ویدیوهایشان را ببینید
آلبوم تازهی آنها به اسم «یک داستان واقعی» (Based on A True Story) در سال ۲۰۰۵ درآمد و به سرعت پرفروشترین آلبوم نیوزیلند و برندهی کلی جایزه در دنیا شد. از جمله بهترین آلبوم از نظر شنوندگان برنامهی هفتگی جایلز پیترسن (Giles Peterson) در رادیو یک بی.بی.سی که سفارش میکنم هر هفته آن را در وبسایت بی.بی.سی گوش بدهید.

من با خوشبختی تمام از نزدیک آنها را چندی پیش در آخرین اجرای اروپايیشان در برلین دیدهام و باید بگویم که موسیقیشان مستکننده است، بدون اینکه افسردهکننده باشد.
شما را نمیدانم، ولی من وقتی موزیکشان را میشنوم دلم میخواهد دم غروب، روی شنهای روشن و نرم یک ساحل زلال لاجوردی در کنار کسی که دوستش دارم دراز بکشم و، کوکتلی خنک در دست، مستیام را دوبرابر کنم. (دو آهنگ This Room و Wandering Eye و Roady را حتما گیر بیاورید و گوش دهید تا ببینید چه میگویم.)
کاشکی چیزی جز اسلام میتوانست مردم عادی ایران را کنار هم و دربرابر ظلم و فساد حکومتهای تحت حمایت آمریکا، مثل رژیم پهلوی، نگه دارد تا الان جمهوری اسلامی مجبور نباشد برای جلوگیری از فروپاشی ايدئولوژیکش اینقدر روی شریعت اسلام تاکید و سختگیری کند.
آن وقت همه با هم تابستانها، مثلا در کیش یا نوشهر یا آبادان، جمع میشدیم و با موسیقی زندهی «فت فردیز دراپ» مست میکردیم و میرقصیدیم و در آغوش هم جوانیمان را با لبخند تا جای ممکن کش میدادیم، بدون اینکه کسی نگران باشد که انقلاب و استقلال و آزادیمان را بفروشیم، مثل کوبا، مثل ونزوئلا، مثل برزیل، مثل آرژانتین.
»»یکی از ویدیوهایشان را ببینید