چند وقت پیش پایین مطلب «افسانهی میانهروی رفسنجانی» که در آن به روزنامهنگاران اصلاحطلب مانند زیدآبادی تاخته بودم، یک نفر با امضای احمد زیدآبادی نظری گذاشته بود. چون مطمئن نبودم که خود اوست یا نه منتشرش نکردم تا اینکه با چند ایمیل بالاخره تقریبا مطمئن شدم که بله، طرف خود آقای زیدآبادی است. (هرچند که تا وقتی صدای او را نشنوم هنوز هم پنج، شش درصدی شک دارم.)
به هرحال الان فرصت خوبی است برای اینکه نظر او را منتشر کنم و از او تشکر کنم که برخلاف رفقای خارجنشینش بجای اینکه دنبال محو کردن مخالفانش باشد، با آنها گفتگو میکند:
سلام جناب آقاي حسين درخشان عزيز
با آنكه من با خط و ربط سياسيات مخالفم اما به دليلي ناشناخته، از تو خوشم ميآيد و معمولا مطالبت را ميخوانم. از اينكه گاهي مرا هم مثل سايرين با شوخي يا جدي مينوازي، مطلقا دلگير نميشوم و به داور هم نوشتهام كه بگذارد در اين دنياي بينهايت وب تو هم جايگاه خود را داشته باشي. اما آنچه در باره رفسنجاني نوشتهام گمان نميكنم با برداشت تو منطبق باشد. من در آن يادداشت كه تلاش كردم بيطرفانه باشد، تنها آن دسته از مخالفان آقاي رفسنجاني را تندرو ناميدم كه به طور علني و رسمي حامي آقاي احمدي نژاد هستند و نه هر منتقد وي را، چرا كه خود نيز از منتقدان اويم، هر چند كه معتقدم دست روزگار نقش آدمها را عوض ميكند و اكنون آقاي رفسنجاني در همان موقعيتي نيست كه در زمان رياست جمهورياش بود.
به هر حال اميدوارم تندرست و موفق باشي و با آرامش بيشتري بنويسي و كار كني.
احمد زيدآبادي