سردبير: خودم

نه! واقعيت آن است که امروز مردم ما، با ملی گرائی بدون کورش، و تنها با مصدق، يا هر رهبر سياسی و اجتماعی معاصر ديگر، مردمی سخت فقير خواهند بود. ما امروز، بی آنکه بخواهيم يا بتوانيم چيزی را در تاريخ اسلامی خود منکر شويم، تنها با بازگشت به گذشتهء پيش از اسلام، بازگشت به سعهء صدر کورشی، به کشورگردانی اعجاب آور داريوشی، و بازگشت به آن مهر خورشيد واره ای که در نام يکايک اشکانيان موج می زند، می توانيم سرفرازانه و با غرور روياروی جهان بايستيم و، با نشان دادن گوشه ای از تالار ورودی شورای امنيت سازمان ملل، آنجا که نمونه ای از منشور کورش هخامنشی در ويترين کنار در ورودی سالن شورا به نمايش گذاشته شده ، بگوئيم: «ای مردم جهان! باور کنيد که ما را اوباشی همچون احمدی نژاد نمايندگی نمی کنند. نمايندهء ما آن منشور گلی کوچک است که، نشسته در آن ويترين شيشه ای، فرستادگان شما را به صلح و خرد و تساهل و تحمل و برابری می خواند. آن را کورش ما، از جانب ما، بر مهره ها و کتيبه های گلی نوشته و بدست تاريخ انسان سپرده است؛ لطفاً اين جنبه از هويت فرهنگی ما را فراموش نکنيد!».

میدونی چیه؟ قصیه حقوق گرفتن هم نیست، این نویسنده ها و تحلیلگرها مخصوصا نسل قبل کلا عادت دارن طرف قلدر رو بگیرن. یعنی اگه آمریکا قویتره پس حق با اونه، جالب اینجاست که اطلاعاتشون از دوره جنگ سرد به اینور دیگه به روز نشده، اصلا حواسشون نیست دنیا کلا عوض شده... خیلی خوب شد وبلاگها رو داریم. فکرشو بکن اگر تنها منابع خبرمون همین روزنامه های ایرانی داخل و خارج بود...

فکر کنم منظورت بيشتر «مواجب بگير» است تا «حقوق بگير» که آنروزها بهش «جيره خوار» می گفتند ولی حالا جزﺀ افتخارات عده ای شده. همانطوريکه آقای عطري در وال استريت جورنال به ما گوشزد کرده بود. بوش در گفتارش در مورد ادامه تحريم کوبا گفت: مواجب بگيران امروز، رهبران آينده خواهند بود. اميد اين عزيران «تحليل گر» هم همين است.

من تا به حال برایت کامنت نگذاشته بودم اخوی! علتش هم ساده بود: به هیچ نمیتوانستم حتی اندکی با حرفهایت موافق باشم، و برای اینکه بتوانی روی حرف کسی نظر بدهی دست کم باید یک مقداری ولو ناچیز با طرف موافق باشی. از طرف دیگر این جاسوس بازی جدید فقط به درد کسانی میخورد که خیال میکنند خیلی مهمند (هر دو طرف را میگویم، هم تو و هم آن طرفی ها) فقط نکته اش این بود که این دعوا را تو شروع کردی و دربرابرت هم کسانی هستند که من قبولشان دارم تقریبا! اما الان که کامنت میگذارم هم دلیل دارم: مطالبت را که میخوانم احساس میکنم کمی شتابزده و تحت جو مطالبت را مینویسی و شاید به همین خاطر هم انقدر (البته از نظر من، نظر شخصی من است) آشفته، بی منطق و از همه مهمتر ضد دموکراتیک و مرتجعانه به نظر میرسد. وقتت را خیلی نمیگیرم، دو تا نکته میخواهم بگویم که بهش فکر کنی: ۱) پساساختگرایی و پسا استعمارگرایی (همان پست استراکچرالیم و پست کلنیالیسم) اولا تا چه حد به حوزه تجویز وارد میشوند و در چه حد در حوزه توصیف؟ حتما میدانی سالها پیش از آنکه تو در دانشگاه با این نوع اندیشه آشنا شوی (خودت نوشته بودی جدیدا آشنا شده ای) برخی از مهمترین کتب این دو نحله به فارسی ترجمه شده اند(فکر کنم آن زمان ایران بوده ای) و بنابراین هیچکدام از ایندو پدیده های جدیدی نیستند. نکته دوم اینست که باید به این نکته هم توجه جدی کرد که این دو نجله رویکرد رادیکال دارند یا رفرمال؟ به عبارت بهتر خود آنها احمدی نژادی عمل میکنند یا خاتمی ای؟ میدانی چه میخواهم بگویم؟ به رویکرد فوکو در برابر انقلاب ۱۹۷۹ دقت کن، فوکو (فیلسوف- جامعه شناسی که لاید اسمش را شنیده ای حتما) دو واکنش سراسر متفاوت با این انقلاب دارد: یکی قبل از اتفاقات سالهای ۵۹-۶۰ و یکی بعدش! هیچ فک کرده ای چرا فوکو بعد از سال ۵۹ بر علیه انقلاب موضع میگیرد؟ دلیلش ساده است: او اعلامیه حقوق بشر، و نیز حقوق فرد مستقل و بالاخره خود مختاری عقل (ر.ک کانت نقد اول) را قبول دارد، او به عنوان یکی از رادیکال ترین چهره های فلسفه معاصر فرانسه، نمیتواند زیر پا گذاشتن این اصول را تحمل کند، حتی اگر جامعه ای که این اصول را زیر پا میگذارد ضد سرمایه داری، ضد کاپیتالیسم و خلاصه واجد دشمن مشترک باشد. یک مورد تاریخی دیگر، واکنش ادوارد سعید (لابد میشناسیش، یکی از موسسان همان فرقه پسااستعمارگرایی ما و پست کلنیالیسم شما) به فتوای تاریخی امام خمینی بر علیه سلمان رشدی است. مگر رشدی عامل کاپیتالیسم آمریکایی نبود؟ مگر حمایت از امام حمایت از خط سوم و جریان آلترناتیو مربوط نمیشد؟ ببین حسین جان، به عنوان یک خواننده میخواهم ذهنت را متوجه یک نکته کنم: برخی چیزها در دنیای امروز بین تمام نحله های فکری حاضر در آکادمیهای دنیا به عنوان اصول مشترک پاس داشته میشود: مهمترینشان آزادی بشر (خودمختاری کانتی) است. حواست باشد به این نکته که آنچه چپ های جدید می‌گویند همه باید در همین کانتکست بررسی شود. باقی باشد برای بعد، اگر خواستی بیشتر توضیح خواهم داد. ۲) اینجا نیستی که بدانی ما چه میکشیم و به همین خاطر همیشه بعد از خواندن متنهایت فشار خونم بالا میرود، به عنوان کسی که نه نبوی و بهنود را تا به حال دیده و تعلق خاطری به آنها دارد و نه تو را میشناسد، به عنوان یک آدم زنده که در ایران امروز نفس میکشد میگویم: اوضاع اینجا کمی سیاه تر از آن چیزی است که در روز آنلاین تصویر میشود... شنیده ای میگویند فلان جا انگار خاک مرده پاشیده اند؟ قصه فضای داخلی ایران امروز چیزی شبیه به این ضرب المثل است. فکر کن حسین جان! پیش از آنکه بخواهی موضع بگیری فکر کن! همین!

Have you ever seen something bad, disappointing or something that shows malfunction of the regime during the past two years? This weblog becomes more and more like iran's TV and VOA, the poblem is that the aforementioned media's do not hide what they do but you try to show yourself independent new Chamsky :)) good luck but it is not always as easy as becoming weblog god father. Sometimes it is more like the villagers that, as hajarian siad, were a nice suit, here post stucturalism, but tuck the coat into their pants.

All possible hypothesizes: 1- As it is somehow an open secret; Larijani has had some differences with Ahmadinejad over how to proceed over the nuclear programme in details. 2- Ali Larijani’s mission is done by this part, and now Iran is setting a new political figure to continue the path. 3- This might be part of Iran’s strategy in this point to kill some time. 4- Larijani has some personal/family issues. 5- Larijani is getting ready for another significant role in the Iranian government.

Dear Hoder: Mr. Bahonar himself said that the cooperation of Ahmadinejad and Larijani was not possible anymore. Which exactly shows their disagreement in fundamental of nuclear negotiation. Also, ahmadinejad said that he nominated 3 persons to Mr. Khamenei for this position, Hashemi Samare, Rahim Moshayi, and Jalili and Mr. Khamenei picked Jalili. Again, the candidates for the position, shows that Ahmadinejad is pushing Mr. Khamenei to pick between bad and worse. Obviously non of them was Mr Khamenei's first choice.