برای اشتراک ایمیل‌تان را وارد کنید: یا به این نشانی یک ایمیل بفرستید: EditorMyself-subscribe@googlegroups.com
۱۳ آذر ۱۳۸۶ | 04 December 2007

 چه کشوری اقتدارگراست

  لينک‌دونی هفته
Excerpt: On two sides of an authoritarian system

برای فهمیدن اینکه چه کشوری اقتدارگرا یا آتوریترین است دو راه وجود دارد: یکی اینکه کسی جرات نداشته باشد اسم رهبرش را در ملا عمومی ببرد (مثل اردن که خودم از نزدیک شاهد بودم کسی حتی بطور شفاهی هم اسم شاه عبدالله یا ملکه را نمی‌آورد)؛ دوم اینکه کسی جرات نداشته باشد اسم رهبر دشمنان فرضی یا واقعی آن کشور را ببرد. (مثل بن لادن برای آمریکا که خودم باز شاهد بودم چطور امریکایی‌هایی با اشاراه و کنایه از ترسشان راجع به او حرف می‌زدند.)


سردبیر: خودم و لینکدونی‌اش را هر روز با ایمیل دریافت کنید.
تازه درهمين باره:



دوستان و آشنايان

«بلوط»
«جواد کاشی»
«آرش «کمانگیر» آبادپور»
«یک پزشک»
«خورشید خانوم»
«عرب عصبانی»
«تبعیدی عصبانی»
«گناهکار»
«حاجی واشنگتن»
«آق بهمن»
«دستنوشته‌ها»
«نانا»
«ناهید رکسان»
«خوابگرد»
«حسین نوش‌آذر»
«مهستی شاهرخی»
«مارسی نیومن»
«ملکوت»
«فوکو بلاگ»
«خیاط باشی»
«دوشیزه شین»
«دادابیس»
«امیرحسین ثابتی»
«هادی خرسندی»
«نگاه نو»
«نگاه نو»
«ف.م.سخن»
«بی‌بی‌گل»
«حسام‌الدین آشنا»
«حقوق‌دان پاریسی»
«پاسداران»
«آچار فرانسه»
«یک فتحی»
«لیلی نیکونظر»
«گردباد»
«بی اجازه کوچیکترا نه»
«زهرا»
«رزانیات»
«سوگلی ریچارد پرل»
«کمال»
«عبدالقادر بلوچ»
«مریم ابریشم‌کار»
«میرزا پیکوفسکی»
«سینا دیلی»
«سیبستان»
«فانتازیا»
«راهرو»
«ایمیان»
یادداشت‌هایی از کابل
مازوخیسم محاسباتی
کلنگ کمونیست کارگری
زيتون
دوم دام
زیتون پرورده
آزادنويس
اکبر منتجبی
رویای آريایی
مسعود ده‌نمکی
۳۵ درجه
غلاف تمام فلزی
پیاده رو
فروغ
آی‌تی.ايران
حمید مافی
کریم ارغنده‌پور
از پشت یک سوم
کتابلاگ
روزنامه‌نگار ممسلمان
خاکریزیسم
سولوژن
ایران‌شهر
ایرانی طعنه‌آمیز
طاها بذری
علیرضا شیرازی
احمد جلالی
توکا نیستانی
جمال
مونتاژ انتقادی
خسرو نقیبی
تادانه
حامد قدوسی
مسعود بهنود
روزنه
امنزیاک
آهستان
موج
مرتضی نگاهی
آن سوی دیوار
نسل خمینی
نگارک‌ها
پویان و سیما
ارزیابی‌های شتابزده
من راه نشین
هوشنگ دودانی
بامدادی
کیبرد آزاد
امور ایران
پویان طباطبایی
پاگرد
لات‌لند
سلمان
ddmmyyyy
نازخاتون
شکرخواه
مهدی یوسفی
بابک داد
شب پیشگویی
خانوم حنا
مریم مومنی
آزاده عصاران
محمد نوری‌زاد
نوک‌تیز
مریم اينا
میرزا
دلبستگی
یک وحید
روزها
انتخاب زنان
سبیل طلا
آشپزباشی
ابراهیم اسکافی
مشکات
خبرنگار مسلمان
شرح
۴ دیواری
آدم و حوا
مسیح علی‌نژاد
مهدی محمدی
فریادناممه
حسین رنجبران
محمود فرجامی
سجاد صفارهرندی
فانونایت
شهرزاد
فلیسوف مآب رمانتیک
کامپیتور و ارتباطات
نوه‌ی غلامرضا تختی
مهدی اسماعیلی
هنوز
نیما دارابی
زمستان است
خط قرمز
شب‌نامه‌ها
گل‌آرا حمزه
چرک‌نویس
غربتستان
تبرمرد
کوروش علیانی
محبوبه حسین‌زاده
افسون فسرده
احسان
منبر دات نت
بسیج جهانی
نگفتنی‌ها
هادی نیلی
انتخاب انسانی
خرچنگ زاده
یک استکاان چای داغ
نقیز
شنا در شنزار
مرد تنها
مرصاد امروز
وب‌نگاشت
مرصاد
شاخ به شاخ
سمیرا سامانی
مجید تفرشی
بازیگر آماتور
آرش صالحی
شبنم طلوعی
صفا در ال.ای
آرش غفوری
نیکی اخوان
عباس معروفی
سهند شمس
بیروت ریپورت
دردنوشته‌ها
دانشجوی مسلمان
کافه ناصری
مطالعات فرهنگی رادیکال
لوبيا
سایه
جمهور
جواد روح
ضدمورچه
پسر فهمیده
کشکول جوانی
حمید کریمیان
لگوماهی
حسین پاکدل
جوانفکر
حنیف مزروعی
پژمان نوزاد
نسرین افضلی
سهیل کریمی
امید معماریان
اسماعیل نیوز
فرنگوپولیس
کافه اندیشه
علیرضا خدابخش
زن نوشت
هپلی
کلاشینکف دیجیتال
کلفه گینزبورگ
امیرعلی قاسمی
سفره ماهی
سفره‌ماهی
پاک‌نویس
لیلا خدابخشی
تکینسون
علی معظمی
عنکبوت
سرزمین آفتاب
چخوف منو نديدی؟
امشاسپندان
علی مزروعی
خارج از جعبه
مريم نبوی نژاد
ققنوس
بچه‌های سوم تیر
منقل، مخده و پلوراليسم ديني
فالشیست
شهاب اسفندیاری
فانوس خيال
آینه ایرانی
محمد تاج‌دولتی
معصومه ناصری
نیما نامداری
مژده
چلـــغوز
پرگلک
پیام یزدانجو
پیام یزدانجو
من و مانی
شبح
کاملیا انتخابی فرد
خودمونی
حرف غریب
شادی شاعرانه
و اما بعد
امير حسابدار
پاسداران
ایمان
پاگنده
بارانی آبی
اندیشه امروز
معصومه اتبکار
دفترچه‌ی ممنوع
حسن عابدینی
دیدی گفتم
مه‌زود
میان خطوط
جنگ و صلح
صبحانه
کوچه مدرسه حجتیه
آسمانِ سرپناه
حسام فروزان
حقیقت ایرانی
رازیگر
نیستان
یک وبلاگ ساده
تلخوش
قائم‌پناه
ژرف
یولداش
روزگاری که سپری می‌شود
رنگارنگ
مرمرو
کاپیتان هادوک
خاطرات مشبک
کوچ
افکار خصوصی
سیاحت‌نامه میرزا
روی جاده نمناک
کنج
دلتنگستان
کتابدار
نکته
يوتی‌اف-هشت
بازيگر آماتور
نفیسه مطلق
با شما نيستم
سکتور صفر
پارکينگ
پياله
ايستادن در مقابل باد
مهندس سعيد
يه وجب خاک اينترنت
احسان پريم
مهاجر
افعانستان امروز
از امروز
آذر و آيينه‌اش
بهنود کوچک
وبلاگ گوبا
روزگار من
يادداشت‌های سينمايی
اسپ‌سوار
دنيا دست کيه
نمای تزديک
عصيان
ایگناسیو
کتابچه
علاف تمام فلزی
تن‌تن‌سک
آسمان
یک جعبه شکلات
حرفهایم...
از کانادا
ندای امروز
دنيای يک ايرانی
عمو حميد
احسان و هزاره سوم
روزنگار
وب‌نوشت ابطحی
بزرگمهر حسین‌پور
دندانپزشک
پريشان بلاگ
سياست از نگاه دوم
برما چه گذشت
خاکستری
حرف‌های يک الپر
کاوه شجاعی
کاکتوس تيلا
کاپوچينو
خط سوم
ترزا
آبکش
خبرنگار
نيمه‌شب
صادق الوندی
الپر
صورتک
ساده‌تر از آب
مرتضی و ما
پرنیان
علی قدیمی
الفبا
کلانتر
زوزه
ریویو
محسن طالب
یلدا معیری
شهروند نصف‌جهانی
اسکورپیو
نعمت احمدی
لباس شخصی
علی خلیق
این مرد
یادداشت‌های فرهنگ
روزهای زندگی‌ام
یک بلاگر
دانشگاه غیرانتفاعی کیش
بچه‌های قلم
یاک
وحید پوراستاد
وب‌نامه
علی‌اکبر قزوینی
پناه
نوشی و جوجه‌هایش
اینجا و اکنون
مهاجرانی
جمیله کدیور
فانوس
صنوبر
پرنوشت
نادر فتوره‌چی
جنبشی استشهادی
بهزاد بلور
اشکان خواجه‌نوری
مصطفی تاجزاده
عباس عبدی
مسرت امیرابراهیمی
سبقت
عطا خلیقی
لیلی پوررند
آخوندها از مریخ نیامده‌اند
زرنوشت
گل‌دختر
علیرضا حقیقی
نگاه ایرانی
پاپتی
گوز آن‌لاین
وب‌گشت
لوبیسمم
فاطمه رجبی
نگاه یک ایرانی
هزاران نقطه
ریچارد سمبروک
نامحرمانه
غربت‌نوشته‌ها
رشید اسماعیلی
احمدی‌نژاد
شهیر شهید ثالث
احمد شیرزاد
موشک انداز
مژده غضنفری
ابراهیم فیاضی
فواد صادقی
نظرات ديگران

اینی که در يک جامعه، اقتدارگراها در حکومت باشند، نمي‌توان گفت كه ذهنيت مردم و نخبگانشان نسبتي با استبداد ندارد و آن ها از خلق و خوی استبدادگرانه دوری خواهند کرد. اندیشه های مستبدانه ی حاكمان، جامعه را هم متاثر از آن اندیشه ها و خلق و خوها خواهد کرد (حدیثی هم هست به این مضمون که مردم بر دین حاکمانشان هستند). علی القائده تربيت در اين جوامع، استبداديست و طبيعيه كه در یک مسیر دو طرفه بین جمعه و حکومت؛ حاكمان از چنين جامعه‌ای و با چنين تربيتي بیرون آمده باشند و داراي اينگونه سبک ها ‌باشند. نفی ارتباط این دو مبحث به نوعي ساده ‌سازی مسئله و نادیده گرفتن واقعیت است. اگر فضای كلي جامعه‌ای غير مردم سالار باشد، ذهن غالب كساني كه در چنين جامعه‌اي زندگی می کنند هم غیر مردم سالار یا اقتدارگرا خواهد بود. گرچه شاید به صورت موردي، استثنائاتی در بخش هایی از جامعه یافت بشود و عده ای باشند که از هم چین ذهنيتي به دور باشند و با تربيتی متعادل، عدالت گرا و غير استبدادی پرورش يافته باشند.

جالب این که جفت این ها در نهایت مقتدر نیستند...

I don't get your point. Just becouse you can not say the name of king Abdallah in Jordan, there is freedom of speach in Iran? Iran is not a totalitarian regim just becouse they stone people to death in Saudi? It's interesting that people like you living outside of Iran keep telling Iranians inside Iran that they have freedom and they should know better! The question is: Who are you lobbeing for? A

من تا حالا اردن نرفتم ولی حدس میزنم که اسم بردن از رهبر در ملآعام و خوب گفتن از او نه تنها به شجاعت و شهامت احتیاجی نداره بلکه چه بسا مورد توجه وعنایت هم قرار می‌گیره وشامل الطاف ویژه و گوشه‌چشم عنایتی از جانب مقام رهبری هم میشه ولی به موازات اون هر گونه بدگویی، انتقاد ومخالفت شفاهی و کتبی با رهبری نه تنها به شدت مردود شده بلکه مرتکبین( افراد شجاع وبا شهامت!) عملآ از هیچ‌گونه ضمانت حقوقی،جانی ومالی هم برخوردار نخواهند بود. من تا حالا آمریکا هم نرفتم ولی بازم حدس می‌زنم که در مورد اسم بردن وحرف‌زدن از رهبران دشمنان واقعی یا خیالی کشورقضیه به همان روال باشه منتها برعکسش یعنی اگه ازاسم رهبر دشمن (مثلن بن‌لادن) به خوبی یاد کنی طردوسرکوب می‌شی ولی به موازاتش بد و نا‌بدتر گویی از دشمن نه تنها مجاز بلکه باعث رونق بازار کارخانجات هم می‌شود. با توجه به تعریف و گروه‌بندی مینی‌مال ارائه شده در این پست از کشورهای اقتدارگر و آتوریترینی مثل اردن، آمریکا و ... بازم حدس می‌زنم که برای پیداکردن مصادیق این گروه‌بندی می‌شد راه زیادی نرفت و مثلن از ایران خودمون مثال زد حدس می‌زنم که من تنها کسی نیستم که این‌جوری فکر می‌کنه ودر آخر حدس می‌زنم که حدس‌زدن بیش از حد را هم می‌توان از عوارض بی‌خوابی شدید برشمرد از اینجا به بعد را دیگه حدس نمی‌زنم بلکه مطمئنم که تا یه دقیقه دیگه تو رختخواب هستم، شب همگی خوش