باید بگویم که از تبرئه شدن سه دانشجوی دانشگاه پلیتکنیک که به اتهام توهین به مقدسات و مقامات بازداشت شده بودند از ته دل خوشحالم.
حالا که معلوم شده نشریاتی که در آن به قول آقایان به مقدسات توهین شده بوده کار این سه نفر نبوده، باید معلوم شود پس کار چه کسی بوده و باعث و بانی آن باید دستگیر و محاکمه و مجازات شوند، هر کس که میخواهد باشد.
ولی نگه داشتن سه نفر جوان واقعا بیگناه در زندان، حتی اگر انفرادی هم نبوده باشد که معلوم نیست، برای مدت هشت ماه واقعا ظالمانه است. آن هم قبل از حکم دادگاه و در مدت دادرسی.
من میفهمم که حکومت نگران است که جنبش دانشجویی ایران، چه لیبرالهایش و چه سوسیالیستهایش، مورد استفادهی آمریکاییها قرار بگیرد و بخواهد مثل زمانی که شارلاتانهای بیوجدانی مثل علی افشاری آن را رهبری میکردند عملا به ابزاری در دست آمریکا برای بیثبات کردن مملکت بشود. من هم این نگرانی را دارم و دربارهاش هم دهها بار نوشتهام و بخاطرش هم کلی فحش خوردهام.
ولی آخر مگر تحقیق و بازجویی هرچقدر هم که پیچیده باشد مگر چقدر طول میکشد که طرف را باید سه، چهار ماه آزگار در زندان نگه دارند؟ حالا فرض کنیم برای اینکه طرف امکان هماهنگکردن اطلاعاتی را که میخواهد بدهد با دوستانش نداشته باشد یک هفته او را در بازداشت نگه دارند. قابل فهم است. ولی دیگر بقیهاش را چه؟ یعنی واقعا راهی نیست که بشود راجع یک نفر تحقیق کرد بدون اینکه این همه مدت در بند نگهش داشت؟
حالا امیدوارم این سریای را که قبل از ۱۶ آزر امسال گرفتند هم سریعتر آزاد کنند. کسی مخالف تحقیق نیست، ولی در زندان نگه داشتن قبل از حکم دادگاه کار زشتی است.
ولی یک نکتهی مهم دیگر هم اینجا هست. یادتان هست که وقتی احمدینژاد رفته بود دانشگاه امیرکبیر عکسش را آتش زدند و برضدش شعار دادند. تا جایی که من میدانم بعد از آن هیچکس دستگیر نشد. ولی میخواهم بدانم که آیا این سه نفر ارتباطی مستقیم با آن ماجرا داشتند یا نه. چون برای خودم همیشه این سوال بوده و راجع به قضاوتم دربارهی میزان تحمل احمدینژاد خیلی مهم بوده. آیا برخوردی با آنها که عکس او را آتش زدهاند در نهایت شد؟ لطفا با سند و مدرک برایم کامنت بگذارید.