بالاخره پس از چند ماه یک چلغوز تازه درآمد که فکر کنم حسابی هم پر و پیمان است. تیتر اصلیاش این دفعه خیلی تلخ است و دربارهی سکوت شیرین عبادی و دیگر رفقایش دربارهی ماجرای غمانگیز غزه است که واقعا آدم را دربارهی تعهد اخلاقی او و امثال او به شک میاندازد و از یک طرف هم نشان میدهد که شیرین عبادی امروز چقدر با شیرین عبادی سه، چهار سال پیش فرق کرده است.
بقول شهیر شهیدثالث (خواندن وبلاگش از نان شب هم واجبتر است)، شیرین عبادی چند سال پیش میگفت اصلا دوست ندارد وارد مایل سیاسی و ماجرای تکنولوژی هستهای شود. ولی امروز رسما استدلالهای آمریکا و اروپا و اسراییل را از داخل ایران و بر ضد مردمش، درست مثل یک اسب تروا، تکرار میکند. درخواست میکند که ایران از حق قانونیاش برای غنیسازی بخاطر زورگویی اروپا و آمریکا کوتاه بیاید، و حتی با کمال تاسف از تحریم سیاسی ایران هم به صراحت دفاع میکند.
سکوت غمانگیز شیرین عبادی دربارهی ماجرای غزه نشانهی یک واقعیت تلخ است و آن اینکه او در چنبرهی منافع و حمايتهای دموکراتهای آمریکا به قدری گرفتار شده که دیگر استقلالش را کاملا از دست داده است. نمیگویم که شیرین عبادی بیرحم و بیشفقت شده یا مثلا به نظرش رفتاری که با مردم غزه میشود عادلانه و انسانی است. بلکه میگویم مسالهی حماس و حزبالله برای دموکراتهای آمریکا هم یک تابوی بزرگ است، چه رسد برای جمهوریخواهان و نومحافظهکاران.
شیرین عبادی جرات انتقاد از وضع عراق را دارد، چون دموکرات ها که حامی اصلی او (و عباس میلانی و اکبر گنجی و مهرانگیز کار و حسین باستانی و علی افشاری و ابراهیم نبوی و رامین جهانبگلو و هاله اسفندیاری و غیره که فقط منتظرند هیلاری یا اوباما رییسجمهور شوند تا نانشان برای چهار سال توی روغن باشد) هستند، با انتقاد از بوش دربارهی عراق مسالهای ندارند. ولی بخاطر نفوذ عمیق اسراییل در مراکز تصمیمسازی دموکراتها، حماس و حزبالله خطوط قرمز آنها هستند و اگر دقت کنید،هیچکدام از ایرانیهای مورد حمایتشان جرات ندارد یک کلمه در دفاع حتی تلویحی از این گروهها حرفی بزند.
بگذریم. شمارهی جدید چلغوز مطالبی هم دربارهی عشق بریتنی اسپیرز به اکبر گنجی، سخنان حاج سید ابراهیم نبوی پس از زیارت عاشورا، جایزهی «نوریزاده طلایی»، و همینطور گفتگوها و ستونهایی از آویتال نوری زاده، عباس میلانی، آلکس زیدآبادی، محسن سازگارا و شهریار آهی هست. همینطور یک آگهی تبریک از طرف برنارد لوییس و رفقایش به رامین جهانبگلو هم بخطار بازگشتش به آغوش مدرنیته. (نظر خودم را بخواهید جملهی زیدآبادی که میگوید «حماس تنها در صورت نابودی میتواند بر اسراییل پیروز شود» را از همه بیشتر دوست دارم، با توجه به اینکه زیدآبادی تومنی هفتصنار با بقیهی کسانی که دست میاندازم فرق دارد و باشرفتر است و برای همین هم اسمش بیشتر مسیحی است تا یهودی، که خب، در چهارچوب «چلغوز» خیلی معنیدار است.)
در شمارهی بعد فهرست نامزدهای جایزه نوریزاده طلایی را میخوانید، به اضافهی اخباری داغ دربارهی اکبر گنجی. برایم نظرتان را بنویسید و چلغوز تازه را (که نسخهی PDF آن هم برای چاپ در دسترس است) برای دوستان و آشنایانتان بفرستید.