سردبير: خودم

تو که به اصول انقلاب جمهوری اسلامی و مشروعیتش اعتقاد و ایمان داری و کلیم سنگشونو به سینه می زنی....پس عمو جان زندان واسه چی؟خیالت تخت....با بنز میان فرودگاه دنبالت....آدمایی مثل تو خیلی به درد این نظام می خورن....حیفی بری زندان....شایدم واسه حفظ ظاهر چند وقتی ببرنت شمال هواخوری و خبرتو از بند سیاسیا بدن....ولی خوب دارم می بینم که داری کم کم مقدمات سفرتو به تهران مهیا می کنی.....

Never use examples to prove what you think is right. It is the way that children use for their conclusion. You should have logical tools to prove an idea. Media is very important to form the public opinion but not every media is as effective. By hearing different ideas form different sources people gradually mature and learn how to avoid being deceived by phony people. That is why IRI is so scare of free media.

وقتی بحث های آکادمیک را با توهین هایی مانند نخبگان عقب افتاده دانشگاهی قاطی می کنید دیگر چه اعتباری و چه نظری. هر چند که من کلاً با این نخبگان مشکل تئوریک دارم، ولی هرگز حاضرهم نیستم که با فحش و بی ادبی بکوبمشون. در ضمن به عنوان یک تطهیر کننده ایدئولوژیک راست اسلامی، دیگه لازم نیست که خودتو پشت رسانه و مخاطب فعال قایم کنی. حرف دلتو بزن : ما توده فعال، این مجله ای که اصلاً موقعی هم که چاپ میشه نمی خونیمش! رومون تاثیری نمی گذاره ما به فکر انقلاب و مشروعیت جمهوری اسلامی هستیم. بگو بینم در مورد روزنامه هایی که سابقاً توشون قلم می زدی هم همینطوره؟ کیان چطور؟ اصلاً مگه حتماً باید توده مردم مجله زنان رو بخونن. پس به استعاره از جمله هامون که به سر عشق چی اومد؟ به سر مخاطب خاص چی اومد؟ واقعاً خجالت آوره که از تئوری های علمی برای تطهیر کردن بگیر و بندها استفاده می کنی(عقب مانده ها)، تفسیر نیروهای امنیتی : اگه اینقدر حرفاشون بی اهمیته یا عقب مانده اند بگذار که نباشند!!! یا به واسطه فرم پیام و تاثیر مستقل آن در جذب مخاطب، محتوای پیام را آنقدر بی ارزش می کنی که موضوعیت اش را از دست می دهد، مثل کاری که احمدی نژاد یا گوبلزبا توده می کردند جذاب بودن در عین دروغگویی. اما خوب حق طلاق کجاش جذابه اما دروغ نیست پس به درد مردم نمی خورد!!!! در ضمن اگه پیام این روشنفکران نفوذی در میان مردم اثری ندارد چرا بهشون فحش می دی، این ملت بی نظیر که کار خودش رو می کنه و با مشت می زنه تو دهنشون و اصلاً مزخرفات حق طلاق و آزادی کیلو چنده، خانم قرتی ها!!! اصلاً چه نیازی به تئوری پردازی. شما که از همون اول بنا را بر عدم تاثیرتوده از این مجله می گذاری که خودت حرف خودت را نقض می کنی؛ در دنیای آکادمیک و علمی هنوز یاد نگرفتی که در کنار همه این بی تاثیری ها، امکان تجربی احتمال تاثیر گذاری هم وجود دارد و تو خودت با چشم پوشی از این واقعیت هر چند ضعیف و شکننده، سعی می کنی که با تفسیر ایدئولوژیک بخشی از واقعیت را وارونه و پنهان نشان بدی. کارکرد ایدئولوژیک نوشته هایت زمانی آشکارتر می شود که از این واقعیت نیز چشم بپوشی که این نخبگان عقب افتاده یک واقعیت و گروه اجتماعی هستند و نه مجموعه ای از رسانه ها و پیام ها و خب حق تاثیرگذاری و شکل دهی به ذهن مخاطب را دارند وگرنه که اصلاً مجله توجیه اقتصادی نداشت!!! ولی خوب ظاهراً هنوز روت نمیشه که اونها را به نام دست های پنهان آمریکا تفسیر کنی، چون پول در می آوردند، کار می کردندو جونشون در می اومد که مجله را بفروشند. و البته بگذار بر طبق منطقی که بهش وفادارم اعلام کنم که این امکان نیز وجود دارد که تو اینگونه تفسیر کردن را نیز نمی پسندی چون کدهای نشانه ای آن منسوخ و عقب افتاده شده یا اصولاً اعتقاد نداری. بهر صورت این مردم و حکومتشان با هم جورند مثل گرگ هم همدیگر رو می خورند، روشنفکران هم یا هزینه می دهند ویا اشتباه می کنند. خواهشاً نگذار این قسم بحث های آکادمیک که به خودی خود هم بیهوده و سرگرم کننده است(به علت گسترده تر بی معنایی و بحران در علوم انسانی)، حداقل لوث و مبتذل بشه. اگه هم می خوای این نخبه ها و فمینیست ها عقب مانده بمونند و توی خودشون فاسد و بی تحرک بمونند(بخوانید عقب مانده) و در مورد حق طلاق و... دیگه اصلاً بحثی را پیش نکشند ،رفسنجانی که خیلی دوسش داری و تاثیرش هم روی مردم کمه چون دو بار بهش رای دادند!!! می تونه خیلی کمکت کنه. حتماً با دوستاش مشورتی بکن چون می خواستند اونها را بندازن تو دره؛ آقای حسین درخشان چه زود همه چیزها رو از یاد می بری

آشغال !!!

من به این نوشته میگویم «استمناء فکری». مجبور نیستی زور بزنی و ایده از خودت صادر کنی

سلام. بابا این رفیق شفیقت، گل آرا، مثل اینکه پاک قاطی کرده! داداش پاشو بیا ایران اولا ببینی سانسور و خط قرمز یعنی چه (حتی سگهای محافظ رییس جمهور هم شدند خط قرمز این نظام!) دوما تو اگه در کشورهای غربی نتونی یه مقاله انتقاد اساسی در یه مجله چاپ کنی مططمین باش هزار تا مجله دیگه یا وبلاگ هست که میتونی بدون سانسور شدن در اونجا چاپ کنی. لطفا یه مثال بزن از این حرفی که زدی!!! اما در مورد خود مطلبت، یه حکومت ایدیولوژیک به همه چیز به چشم ابزار تایید یا نفی ایدولوژی خودش نگاه میکنه، این هم ربطی به مطالعات رسانه ای نداره، این حکومت میترسه که اگه ایدولوژی وجودیش زیر سوال بره کل نظام از بین بره (و چیزی که خیلی محتمله، از اونجا که در طول تاریخ صدها مکتب فکری بوجود آمدند و از بین رفتند) پس می ترسه از رسانه های آزاد که می تونند هر حرکت اشتباه رژیم رو زیر سوال ببرند. در ضمن خودت در حرفات تناقض داری، اگه به قول تو دیگه رسانه اون قدرت هدایت توده ها رو نداره چرا این همه خرج شبکه ها و وسایتهای مخالف نظام میشه؟ (اون هم جایی که مطالعات رسانه ای به اندازه کافی پیشرفته است؟) تاثیر گذاری یه رسانه به میزان نفوذش در جامعه بستگی داره در ضمن یه رسانه به تنهایی نمی تونه کاری کنه اما اگه بتونه یه عده (طبقه) از مردم رو با خودش همراه کنه اونها هم کم کم بقیه رو وارد این جریان می کنند...

حسین.تو داری به تمام اشتباهاتت اعتراف میکنی.اعتراف کن تا حالا کون دادی یا نه؟

اشتباه میکنی حسین برای اینکه دید تو متاسفانه یک بعدی و ایدئولوژیکه. همین حرفی که تو میزنی در مورد مطبوعات هر جامعه ای صدق میکنه. چرا فکر میکنی که مطبوعات غربی از انتشار انتقاد های اسای به سیستم غربی جلوگیری میکنند؟ دلیل این همون دلیل جمهوری اسلامیه. مسئله اینه که هر رژیمی باید خط قرمزی درباره گفتار رسمی و عمومی داشته باشه اگر نه اون سیستم یواش یواش از درون بهم میپاشه. همون بلاگ های کوک میتونن رژیم و دولت رو فرسایش بدن. این چیزیه که پست استراکچرالیزم با چسبیدن به discourse/representation قادر به درک اون نیست. متاسفانه در معادلات پست استراکچرالیستی ناخودآگاه و ایدئولوژی نقشی ندارن. خاطب فعال میتونه توسط ایدئولوژی مقاعد شده باشه که فعاله اما فعالیت اون مثل گردش اسب در عصاری است و به هیچ جایی نمیرسه.

you are the most illiterate person I've seen. Yes these books are translated into persian years ago.

نوشتی که: «اگر دقت کنید در هر دوی این نگرش‌ها همیشه مردم را یک «توده» فرض می‌کنند که نه مغز و فکر دارند، نه هیچ اختیاری از خود دارند، نه خوب و بد خودشان را تشخیص می‌دهند، و نه اصولا هیچ تفاوتی با هم دارند. سرمایه‌دارها آنها را در کلمه‌ی مفرد «مصرف‌کننده» خلاصه می‌‌کنند، و مارکسیست‌‌ها هم باز در کلمه‌ی مفرد «مخاطب»». تناقض توی اين نوشته را می‌بينی ديگر نه؟ برای ديدگاه ليبرال مردم «توده» نيستند. فرد هستند. انتخاب‌هايشان هم انتخاب‌های عقلانی‌ست. عامليت هم دارند. بنابراين ديد «پست استراکچراليستی» که می‌گويی به ديد فردگرايانه‌ی ليبرال/سرمايه‌دار خيلی نزديک است. يا حالا بگو ديد نوليبرال متصل به سرمايه‌داری متاخر. اصلآ مفهوم اجتماع کشک است توی چنين ديدی، ديگر چه برسد به «توده».

ولی از طرف ديگر آيا پست استراکچراليزم همين را می‌گويد که می‌گويی؟ مثلآ فوکو چه می‌شود پس؟ می‌شود فوکو را به اين راحتی با ديد مخاطب «فعال» جور کرد؟ يا اين‌که هرگونه فعاليت و عامليتی برای او فقط در چهارچوب ديسکورس و قدرت معنا پيدا می‌کند؟

تو نوشته هات یه کم از ویرگول بیشتر استفاده کن . به خدا گاییده می شیم تا بخونیمشون . با تشکر !