آهنگ این هفته را میخواهم تقدیم کنم به همهی نژادپرستان ضد عرب ایرانی که خیلیهایشان اتفاقا از طرفداران پروپاقرص اعلیحضرت شاهنشاه مخلوع هستند.
آهنگ از یک خوانندهی مصری به اسم عبدالحلیم حافظ است که در دههی شصت میلادی حسابی تمام دلهای منطقهی خاورمیانه و شمال آفریقا را به تسخیر خود درآورده بود؛ جوری که با مرگش در سن ۴۸ سالگی در سال ۱۹۷۷ در بیمارستانی در لندن، چهار زن خودکشی کردند.
عکسهای آهنگ هم از ثریا اسفندیاری زن دوم محمد رضا پهلوی است که از پدری بختیاری و مادری آلمانی متولد روسیه به دنیا آمده بود و در ۱۹ سالگی با محمدرضا ازدواج کرد. ولی پس از اینکه نتوانست باردار شود، تحت فشار قرار گرفت که یا طلاق بگیرد یا اینکه به خواست شاه برای گرفتن زن دوم رضایت دهد که به گزارش نیویورکتایمز ثریا به شدت با دومی مخالفت کرده و اولی را انتخاب کرده بود. (فکر کنم به این بهانه میتوانم این آهنگ را به عنوان روز زن هم به همهی زنان مستقل و شجاع دنیا تقدیم کنم!)
اسم آهنگ مثل اینکه هست «الاصیل» و با اینکه خوانندهاش خیلی واضح کلمات را بیان میکند، ولی اگر کسی متن کامل شعر را پیدا کرد برایم در کامنت بگذارد یا اینکه ایمیل کند تا اینجا اضافهاش کنم.
آهنگ خیلی ساده و دوستداشتنیای است و من عاشق تنظیم مختصر و مفیدش برای سازهای برنجی با آن پیانو و پرکاشن متواضع شدهام -- و صد البته شیفتهی کیفیت قدیمی و نویزدار ضبطش که در این دور و زمانهی سی.دیزدهای که صدا سازهای مورد استفاده در موسیقی جز را لخت و عریان و بدریخت میکند، غنیمتی است.
ببینید: عبدالحلیم حافظ روی عکسهای ثریا اسفندیاری میخواند