من مدتی است که در ایران زندگی نکردهام و در نتیجه اگر بخواهم از وسط لندن برای کسی در وسط تهران تکلیف تعیین کنم، خیلی بیمعنی است. ولی از تمام کسانی که این نوشته را میخواند میخواهم که بروند و رای بدهند؛ به هر کسی که دوست دارند. چون هر رایِ نداده در واقع رایی است به عدم مشروعیت جمهوری اسلامی که بهطور غیرمستقیم به صندوق کسانی کانند رضا پهلوی و مسعود رجوی و عباس میلانی میرود که نان شبشان از راه نقشه کشیدن برای نابود کردن این مملکت و انقلابش تامین میشود.
دلم میخواست در ایران بودم و میتوانستم هم رای بدهم و هم اینکه بر اساس شناخت و سلیقهام یک فهرست پیشنهاد کنم. ولی نیستم و به خودم هم اجازهی پیشنهاد دادن به کسی را نمیدهم. انتخابات بعدی.