خب، به سلامتی و میمنت، تبریک نوروزی امسال را هم پس از مطلم در نقد کمپین «یک میلیون امضا» از یک هموطن گرفتم. شمارهی آی.پی طرف (که محفوظ است) البته نشان میدهد که طرف ساکن سانفرانسیسکو است یا اگر از پراکسی استفاده میکند، پراکسیاش در سانفرانسیسکو واقع شده است. به هر حال چون خیلی جدی به نظر میآید، به پلیس اطلاع خواهم داد:
ببین پاتو بزاری ایران من و چند نفر دیگه تصمیم داریم تیکه تیکه ات کنیم. یعنی میکشمیت ولی یه مرگ عادی نه. یه مرگ وحشتناک. تو فعلا مشغول به نوشتن باش خاین کثیف. در ضمن حتی اگه پاتو ایران نزاری هم نهایتا هر جهنمی باشی خودم پیدات می کنم و به سزای اعمالت میرسونمت حتی اگه به قیمت جونم تموم بشه این کار رو می کنم. الان هم به ایران و هم به مادرم قسم می خورم که این کار رو می کنم. حالا تو فعلا از کیر و خایه خسروخوشگله (حسینیان) بخور. کونت پاره است. شک نکن برادر حسین. کونننننتتتتت پاره است کس کش مادر جنده. شک نکن که می کشمت
در این فکرم که این چه جور فعالیت برای حقوق زنان است که هرکس را که انتقاد کند (تازه من مخالف اصل هدفشان که برابری حقوق زن و مرد است نیستم، بلکه مخالف همکاری یا لااقل همجهتی آنها با نهادهای امنیتی آمریکایی هستم) به تکه تکه شدن و مرگ دردناک تهدید میکند؟ این شما را یاد یک حکومت دیگر در دنیا که برای ترویج «حقوق بشر» در دنیا حاضر است صدها هزار بشر بیگناه دیگر را مثلا در عراق یا افغانستان به کشتن دهد نمیاندازد؟