برای اشتراک ایمیل‌تان را وارد کنید: یا به این نشانی یک ایمیل بفرستید: EditorMyself-subscribe@googlegroups.com
  لينک‌دونی هفته
Excerpt: The New York Times editorial calls Mossadegh a 'ruthless demagogue,' in 1953, two days before the CIA coup against Mossadegh. Doesn't the substance and style of this article resemble what is being published on Iran's nuclear programme and Ahmadinjead these days?

مقاله‌ی پایین را روزنامه‌ی نیویورک تایمز، درست یک روز قبل از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ چاپ کرده بود. کافی است در این متن بجای «مصدق» بگذارید «احمدی‌نژاد» تا ببینید آیا برخورد آمریکا بعد از پنجاه سال فرقی کرده است یا نه.

مصدق دارد با آتش بازی می‌کند

نیویورک تایمز، سرمقاله

۱۵ اوت ۱۹۵۳ -- دنیا آن‌قدر این روزها پر از گرفتاری است که آدم دلش می‌خواهد از بعضی از آنها گذر کند تا کمی آرامش داشته باشد. ولی خوب است که حواس‌مان را به ایران جمع کنید که اوضاع در آن دارد از بد به خیلی بد تبدیل می‌شود؛ آن‌هم در نتیجه‌ی دسیسه‌های نخست وزیر مصدق.

بعضی از ما دلیل ناتوانی‌مان را از قانع کردن دکتر مصدق درباره‌ی درستی نظراتمان آن می‌دیدیم که نمی‌توانیم او را وادار کنیم مسایل را از دید ما ببیند و بفهمد. فکر می‌کردیم او ایران‌ای با صداقت، با حسن نیت، و وطن‌دوست است که تنها نظری متفاوت دارد و از واقعیت‌هایی یکسان نتایجی دیگر می‌گیرد. ولی حالا می‌دانیم که او یک عوام‌زده‌ی قدرت‌پرست و جاه‌طلب و خودخواه و بی‌رحم است که آزادی‌ها مردمش را سرکوب می‌کند.

مشاهده کرده‌ایم که او که قبلا قهرمان آزادی‌خواهی بود الان حکومت نظامی اعلام می‌کند، آزادی مطبوعات را محدود می‌کند، به شکنجه و بازداشت‌های غیرقانونی روی می‌آورد، مجلس سنا را منحل می‌کند، قدرت شاه را نابود می‌کند، کنترل ارتش را به دست می‌گیرد، و حالا هم قرار است مجلس را نابود کند.

در ظاهر تمام قدرت در دست او است، ولی او گروه‌های سنتی حاکم را از خود دور کرده است -- اشراف‌زادگان، زمین‌داران، سرمایه‌داران و رهبران عشیره‌ای. اینها، به اضافه‌ی شاه و بسیاری از سران ارتش و طبقه‌ی متوسط شهری، عناصر ضد کمونیست ایران هستند. البته بطور سنتی یک سوءظن و ترس تاریخی از روسیه و روس‌ها در ایران وجود دارد. کشاورزان هم که اکثریت جمعیت را می‌سازند بی‌سواد و غیرسیاسی‌اند. و آخر اینکه هنوز مدرکی نیست که نشان دهند حزب توده به اندازه‌ای قوی و سازمان‌یافته و ثروتمند هست که بتواند حکومت را به دست بگیرد.

تمام اینها نشان می‌دهد که خطر کودتای کمونیستی یا دخالت روسیه جدی نیست. برعکس، دکتر مصدق حزب توده را تشویق می‌کند و سیاست‌هایی را پیش گرفته است که روز به روز کمونیست‌ها را خطرناک‌تر می‌کند. او جادوگری تازه‌کار است که دارد قدرت‌هایی را بیرون می‌کشد که نمی‌تواند کنترل کنند.

ایران کشوری ضعیف، متفرق، و فقرزده است که ثروتی پنهان از نفت دارد و موقعیت جغرافیایی‌اش هم به شدت استراتژیک است. از این نظر خیلی با همسایه‌اش، ترکیه، که قوی، متحد، و بااراده و پیشرفته است خیلی فرق دارد. ترکیه می‌تواند با روسیه تعامل کند، چون دلیلی برای ترس از آن ندارد -- و طبیعتا غرب هم دلیلی برای ترس ندارد. ولی از ایران، به‌خاطر دکتر مصدق، باید ترسید.

(متن اصلی به انگلیسی)


سردبیر: خودم و لینکدونی‌اش را هر روز با ایمیل دریافت کنید.
تازه درهمين باره:



دوستان و آشنايان

ERROR: http://rpc.blogrolling.com/display_raw.php?r=5ce6aa818a9ce75a63de480197bfa538 is currently inaccessible
نظرات ديگران

مقاله خیلی جالبیه و مخصوصا خوبه که آدم یک کم از تاریخ استعمار مدرن رو مرور کنه. در توضیحی که دادی خیلی درست گفتی که «رفتار آمریکا» تفاوت نکرده، و برخلاف چیزی که بعضی‌ها برداشت کردند مصدق رو معادل احمدی‌نژاد ندونستی.

The Times has been an unofficial megaphone of this declining empire since the second world war. Don't forget that these guys set the stage for American public to go to war in 2003 under the pretense of WMD and Iraq's connection to 9/11. (Read Michael Gordon's article in NYT right before the invasion)

So yeah if you don't succumb to be an slave and strive for independence , the United States' foreign policy is to destroy you by any means.

این مطلب به عنوان سرمقاله چاپ نشده بلکه توی صفحه ۱۴ که صفحه ادیتوریال (نظرات خوانندگان) هست چاپ شده. از نوع جمله بندیش هم مشخصه که یه روزنامه نگار حرفه ای (مثلن سردبیر اون موقع نیویورک تایمز) اونو ننوشته.

--------

• هودر: اشتباه می‌کنید. ادیتوریال در آمریکا معنی سرمقاله می‌دهد. مقالات میهمان‌ را op-ed می‌نامند که کوتاه‌شده‌ی Opposite Editorial است و یعنی صفحه‌ی مقابل ادیتوریال. چون سنت این است که در یک صفحه سرمقاله‌ها را چاپ می‌کنند و در صفحه‌ی مقابلش مقالات رسیده را. سرمقاله‌ها موضع رسمی روزنامه هستند و اسم نویسنده ندارند، برعکس مقالات رسیده که همیشه با اسم نویسنده منتشر می‌شوند.

با سپاس، فکر می کنم مقاله را بسیار هوشمندانه انتخاب کردی!

گوساله الاغ تازه به دوران رسیده - تو نوع مقابله و هدف مصدق را با احمدی نزاد یکی کردی؟ آخر مگر مجبوری گوه بخوری وقتی حرفی برای گفتن نداری؟ چه ربطی دارد؟ زمانه تغییر کرده روش مبارزه هم تغییر کرده نیئیئرک تایمز تغییر کرده ترا خدا تو هم عوض شو فقط به فکر آنی که چیزی که برای عموم غیر عادی هست بگویی تا نظر ها را به هرقیمتی که شده جلب کنی اگر فردا همه طرفدار احمدی نزاد بشن تو ساز دیگری میزنی - خجالت بکش

برخورد آمریکا فرقی نکرده. اما یکی کردن مصدق با احمدی نژاد کاری است که از امثال تو برمیاد. مصدق زر زیادی نمیزد و شعار الکی نمیداد. مصدق حقوقدانی بود که تونست توی دهن انگلیس و آمریکا بزنه، نه با عرعر کردن زیادی. بلکه با صحبت کردن به زبان حقوقی و دیپلماتیک. زمان مصدق هم نفت بشکه ای 110 دلار نبود و ایران تا خرخره مقروض بود و هیج درآمدی نداشت. و امروز با وجود نفت 110 دلاری مردم این همه مشکلات اقتصادی دارند. در همون کامنتی که پابلیش نکردی گفتم که احمدی نژاد و جمهوری اسلامی در حالی میخواهند جا پای مصدق بگذارند که ولی فقیه اول در مورد مصدق اون مزخرفات رو گفت و همین امروز هم سریال میسازند و کاشانی را بالا میبرند و مصدق را تحقیر میکنند.

-----------

• هودر: من هیچ کامنتی نیست که تایید نکنم، مگه اینکه بی ربط به موضوع باشه. در ضمن، حتی برادر احمدی‌نژاد هم با خودش فرق داره، چه برسه به مصدق. ولی حرف سر نوع رتفار رسانه‌های خارجی با این دو نفر و این دو پروژه است که تقریبا مو نمی‌زنه.