دو هفتهی پیش دعوت شدم تا در یکی از برنامههای رادیویی سرویس جهانی بی.بی.سی دربارهی این سوال که آیا همهی دنیا حق دارند اتمی شوند به همراه چند میهمان دیگر مناظره کنم. ولی جایتان خالی، هر سه میهمان دیگر (دوتا با تلفن و یکی در استودیو) آمریکاییهای شدیدا دلبستهی اسراییل بودند که خط به خط فقط دروغها و حدس و گمانهای اسراییل را دربارهی ایران و برنامهی اتمیاش تکرار میکردند. (این هم از بیطرفی بی.بی.سی است لابد)
ولی خب، من چون که دیگر آب از سرم گذشته و دیگر ملاحظه و اینها حالیم نیست و همیشه طوری حرف میزنم که انگار آخرین باری است که دعوتم میکنند، تا جایی که توانستم جلوی آنها ایستادم.
یک جایی در همان اول نیم ساعت دوم برنامه دو جمله گفتم که به محض تمام شدنشان یک دفعه میهمانان تلفنی چنان همزمان جیغشان به آسمان رفت که واقعا شنیدنی است. یک جایی هم رسما شیلنگ را گرفتم به خود بی.بی.سی و بعدش هم گفتم که البته ممکن است بخاطر این حرفی که زدم دیگر دعوت نشوم، ولی خب، من برایم مهم نیست و میگویم.
بشنوید:
دریافت فایل:
- مناظره در بی.بی.سی بر سر برنامهی اتمی ایران و اتهامات اسراییل (MP3 File)