در کامنتهای وبلاگ فخرآور خواندم که یکی نوشته بود احمد باطبی الان در ترکیه است. راستش وقتی چند وقت پیش مصاحبهاش را با نوشابه امیری در «روز» خواندم حدس زدم که به زودی باید سروکلهاش در آمریکا پیدا شود. الان هم ظاهرا در ترکیه است و همه میدانیم که تمام این فراریهای بدبخت از طریق سفارت آمریکا در ترکیه است که پایشان به واشنگتن میرسد. لابد هم طبق معممول دارد از ترکیه با اسم مستعار برای «روز» (که عملا تبدیل به ارگان غیررسمی وزارت خارجهی آمریکا شده) مطلب مینویسد تا خرج زندگیاش فعلا بگذرد. در نتیجه، اگر تا یکی، دو ماه دیگر سر و کلهی احمد باطبی «قهرمان» هم به عنوان کارشناس ثابت و «رهبر دانشجویی» در استودیوی واشنگتن صدای آمریکا پیدا شد، تعجب نکنید. این مسیری است که آدمها بخاطر نیاز مادی و نیاز عاطفی به حمایت بدون اینکه الزاما بخواهند طی میکنند و در عرض دو ساعت تمام اعتبار داشته و نداشتهی خود را به باد میدهند. ختم شدن عاقبت این آدمها در واشنگتن بهترین چیزی است که میتواند برای جمهوری اسلامی اتفاق بیفتد و خوشحالم که خودشان این را میدانند و جلوی کسی را برای بیاعبتار کردن خودش نمیگیرند.