ببینید دوستان و دشمنان عزیزم. من هرگز نگفتهام که باطبی یا هرکس دیگری حق ندارد از ایران خارج شود و در جایی دیگر از دنیا که دوست دارد زندگی کند. این حق همه است و خود من هم بر اساس همین حق است که چند سال است ایران را ترک کردهام و در آینده هم دوست ندارم کسی برایم تکلیف تعیین کند که کجا زندگی کنم.
حرف من این است که احمد باطبی و امثال او که ادعای وطندوستی و آزادیخواهیشان میشود، اگر میخواهند اندک آبرویی هم که دارند برایشان باقی بماند، بهتر است نام و اعتبار و قلمشان را به بزرگترین دشمن آزادی و صلح در جهان، یعنی آمریکا، که بزرگترین دشمن وطنشان هم هست نفروشند، حتی اگر بیشترین کینهها را از جمهوری اسلامی دارند.
مگر اینکه احمد باطبی هم مثل رفیقش، سوگلی ریچارد پرل، عقیده داشته باشد که مرگ میلیون غیرنظامی عراقیای در نتیجهی حمله و اشغال غیرقانونی عراق توسط آمریکا و انگلیس عین آزادی و دموکراسی است و بخواهند به آمریکا کمک کنند تا همین آزادی و دموکراسی را هم برای خاله و عمه و دوچرخهساز و شیرینیفروش محلهشان در تهران به ارمغان ببرد؛ و جوری که در ویدیوی پایین خواهید دید مثل عباس فخرآور از مایکل لدین جایزه میگیرد و از مسوولان این جنایت بزرگ قدردانی کنند و از ارتش آمریکا بخواهد که خودشان را برای آوردن آزادی به ایران قربانی کنند.
احمد باطبی، از روی دلسوزی به تو میگویم. خودت و مردمت را به این حرام زادههای پنتاگون و وزارت خارجهی بیرحمترین حکومت جهان نفروش. اگر با ااینها دست بدهی تا آخر بازی تو را خرکش میکنند. فکر نکن میتوانی مقاومت کنی. سرنوشت فخرآور و علی افشاری و گنجی و حقیقت جو و مهرانگیز کار و فریبا داوودی و سازگارا و خلجی و سیگارچی را ببین و درس بگیر.
ویدیو - عباس فخرآور: از سربازان آمریکایی تشکر میکنم که برای ما آزادی میآورند