این وبلاگ سیاه پوش شده است، بخاطر شصت کودک افغانی که چند روز پیش در حملهی هوایی آمریکا قتل عام شدند. من عزادارم بخاطر اینکه هیچکس حرفی از اینها نمیزند. این سکوت یعنی مرگ اندر مرگ.
بسیجیهای عدالتخواه و کیهان و بقیه هم که حاضرند برای استعفای مشایی بخاطر چهارتا کلمه حرف درست ولی کمدقت صدها هزار کلمه بنویسند و ساعتها زیر آفتاب جلوی دفتر کار مشایی اجتماع کنند، عارشان میآید تا حتی چهار کلمه راجع به این بینواها بنویسند یا حتی یک بار بروند جلوی سفارتهای کشورها ناتو و سر این حرامزادههای رذل حداقل فریاد بزنند. زورشان فقط به امثال مشایی میرسد، نه حتی به دروغگویی مثل کردان.
بیزنسمنها و بیزنسومنهای حقوق بشر هم که اگر خرجش از اروپا بیاید حاضرند از هر جنایتکار و قاتل و تروریستی قهرمان بسازند و جلسه بگذارند و بیانیه بدهند و پیراهن چاک دهند. ولی به تخمشان هم نیست که بغل گوششان در عرض چند ثانیه ۶۰ تا بچهی افغانی جزغاله شدهاند.
من عزادارم بخاطر اینکه حق بشر بودن تنها محدود شده به آدمهای موبور و چشم آبی و شاید هم خدمتکاران رنگین پوست آنها در کشورهای دیگر دنیا. اگر جزو این گروه نباشی اصلا بشر نیستی که حقی داشته باشی. و ما هم با سکوتمان به این قانون کثیف گردن نهادهایم.