خوشحالم که احمدینزاد دارد دوباره میرود نیویورک و قرار است باز هم کلی برنامه داشته باشد. ایندفعه حمید مولانا هم که تازگی به عنوان مشاور رسمی او معرفی شده دستش خیلی بازتر خواهد بود برای کارهای خلاقانه از قبیل سخنرانی در دانشگاه کلمبیا که ایدهی پارسال او بود.
هرچه باشد مولانا شهروند آمریکا هم هست و بعد از این همه سال زندگی و استادی در سطح بالا در یکی از دانشگاههای خوب آمریکا، کلی تجربه و رابطه و آشنا دارد که این روزها به شدت به درد میخورد. مشایی را هم دارد با خودش میبرد که اتفاقا او هم یکی از موثرترین آدمهای پشتپردهی دیپلماسی عمومی احمدینژاد بوده است و خوشحالم که رییسجمهور شجاعانه پشت رفیق و همکارش ایستاد و به کسی باج نداد.
ولی با اینکه شاید کمی دیر شده باشد، فکر کردم که بد نیست یک فهرست از تمام ایدههایی که به ذهن همهمان میرسد که خوب است احمدینژاد در نیویورک انجام دهد جمع کنیم. بالاخره اینجا را خیلیها میخوانند و به گوش آنها که باید میرسد و بعید نیست اثر هم بگذارد.
برای همین از همه میخواهم سه تا پنج ایدهی خلاقانه به رییس جمهور پیشنهاد دهید.
مال خودم اینها است:
۱) بردن نمایندهی یهودیان ایران در مجلس به همراه خود و دعوت عمومی از تمام یهودیهای ایرانی و غیر ایرانی ساکن آمریکا، بخصوص ایرانیتبارهای نسل دومی که هرگز ایران را ندیدهاند، برای بازدید از ایران به اضافهی یک سری مشوق عملی
۲) اعلام یک بودجهی پنج میلیون دلاری برای کمک به سازمانهای غیردولتی آمریکایی که در زمینهی دفاع از حقوق زنان، مهاجران و اقلیتهای قومی در آمریکا کار میکنند
۳) نوشتن چند نامهی سمبولیک به چند خانوادهی فقیر سیاهپوست ایالت جورجیا که پس از طوفان کاترینا همهی زندگیشان را از دست دادند و هیچکس هم از طرف دولت آمریکا به آنها نرسیده است و دادن ده هزار دلار وام بدون بهره (قرضالحسنهی خودمان) به این خانوادهها و صد خانوادهی دیگر که برای این وام به دفتر حافظ منافع ایران درخواست بدهند
۴) نوشتن یک نامهی مختصر و مفید به مردم نیویورک به مناسبت یازده سپتامبر در نیویورکتایمز (چه بهتر به عنوان یک مقاله وگرنه به عنوان آگهی) و توضیح اینکه چرا میخواسته با قربانیان آن حادثه در نیویورک همدردی کند و چه میخواسته بگوید و چه بکند که دولت آمریکا اجازهی آن را به او نداده است
۵) دعوت رسمی از دانشآموزان باهوش ولی فقیر آمریکایی که توان تحصیل در دانشگاههای گران آمریکا را ندارند، برای آمدن به ایران و گرفتن لیسانس در رشتههای فنی و مهندسی و ریاضی و فیزیک در دانشگاههای تهران و شریف و اصفهان بطور مجانی و به شرط یادگرفتن زبان فارسی و کار در دانشگاههای ایران به مدت نصف سنوات تحصیلیشان