آقا من یک پیشنهاد دارم. الان سالهای سال است که روزنامههای اطلاعات، کیهان و جمهوری اسلامی توسط سه نفر آدم به ترتیب محمود دعایی، حسین شریعتمداری، و مسیح مهاجری اداره میشود. الان مطمئن نیستم، ولی فکر میکنم سالهای ریاست این آقایان بر این موسسات بر اساس حکم رهبر به بیش از ده سال رسیده است که این وضعتی استثنایی است.
چون آقای خامنهای هم بارها خودش به صراحت گفته که بودن کسی را بیش از ده سال بر یک مسند صلاح نمیداند و خوب است برای جوانگرایی و نوگرایی هم که شده این تغییرو تحولات اتفاق بیفتد. پس آیا وقتش نیست که سران این سه روزنامه تغییر کنند؟ آیا قرار است این آقایان تنها کسانی باشند که قاعدهی مرسوم رهبر را میشکنند؟
انگیزهی من اتفاقا اصلا سیاسی نیست. بلکه بیشتر به کارکرد و اثر این روزنامهها برمیگردد، بخصوص که از بیتالمال تغذیه میشوند. مثل روزنامهی اطلاعات و مجلههایش را نگاه کنید. من شک ندارم اگر این را بدهند دست یک جوان نوگرا و کاربلد که از نظر موضع سیاسی هم با آقای دعایی هیچ تفاوتی نداشته باشد، اثر این روزنامه و مجلاتش بسیار بیشتر خواهد بود. روزنامهی اطلاعات را با آن قطع کت و کلفت و آن مطالب خستهکننده و آن صفحهبندیهای زشت و آن زبان عصاقورت داده در شان ممکلت جوان و باهوش و پرانرژیای مثل ایران نیست. مثلا مقایسهاش کنید با روزنامهی ایران که از ابتکارات مثبت رفسنجانی بود برای اینکه دیده بود پیروپاتالهای اطلاعات و جمهوری اسلامی را هیچکس رغبت نمیکند بخواند و دولت عملا هیچ رسانهای که با آن بتوان مواضعش را اعلام کند و برنامههایش را تشریح کند ندارد. یا حتی همشهری یا جام جم.
کیهان البته از زمان مهدی نصیری که آن زمان جوانی پرانرژی بود با این دوتای دیگر فرق داشت و حداقل از نظر محتوا واقعا جوانانه و منتقد و رادیکال بود. حسین شریعتمداری هم همان تم جوانانه را بخاطر ذهن جوانش حفظ کرد. ولی با این وجود، کیهان با توجه به این همه پتانسیل و امکاناتی که دارد از نظر یک بنگاه رسانهای مدرن واقعا خیلی ضعیف است.
تيراژ کیهان و اطلاعات باید حداقل ده برابر این باشد. باید قطعشان کوچک شود و صفحه آراییشان به کل عوض شود. باید صبح و عصر منتشر شوند. باید ضمیمههای مختلف دربیاورند. باید تعداد صفحاتشان ده برابر شود. باید مطالبششان به معیارهای تازهی روزنامهنگاری نوشته شوند. باید تمام رنگی و قشنگ و خواندنی باشند. باید هر روز در دوبی و لندن و نیویورک منتشر به فارسی منتشر شوند. باید به انگلیسی منتشر شوند و هر جا که هرالد تریبون هست، کیهان و اطلاعات انگلیسی هم باشند. باید به عربی در پایتختهای مهم دنیای عرب هر روز منتشر و توزیع شوند.
خلاصه کیهان و اطلاعات باید وارد قرن بیست و یکم بشوند. ایران توان مالی و اجرایی و مدیریتی این را دارد و اگر هم جایی ضعف هست به آسانی و با چهارتا دورهی کارآموزی در خارج و داخل برطرف میشود. مشکل از مغز آدمهایی است که اینها را میچرخانند و دید محدود و انتظارات پایین و اعتماد به نفس کمشان. و گرنه ایرانی که میتواند چیزی مثل پرس تی.وی را راه بیندازد یا شصتتا کانال تلویزیون و رادیویی برای هر جور سن و سلیقهای راه بیندازد، چطور نمیتواند یک روزنامهی قرن بیست و یکمی و جهانی راه بیندازد؟
تکرار میکنم که اصلا منظورم جهتگیری سیاسی این روزنامهها نیست. کیهان باید و باید در همین موضع عدالتخواهانه و ضد امپریالسیتی و ضد اسراییلیاش باقی بماند. (اطلاعات البته فرق دارد و باید از نظر موضع سیاسی عوض شود. بد نیست حتی برود به سمت مدل سرمایهداری اسلامی از نوع کروبی و رفسنجانی، ولی با صراحت بیشتر. از این روزنامه بیخاصیتتر و بیشخصیتتر در دنیا ندیدهام!) ولی این دو روزنامه از تمام فضای رسانهای این ملکت عقباند. اینها در همان دههی ۱۳۶۰هنوز دارند در جا میزنند، در صورتیکه بخاطر نام و تاریخ و پتانسیلشان باید از همهی روزنامههای دیگر جلوتر باشند.